Latest Entries »

“სიბერე (?) “

როდესაც შეხედავ მოხუცს,

ფიქრობ,რომ იგივე გელის.

ვერ გაექცევი ვერსად შემდგომ წლებს, ვერა,ვერსით;

მიაღწევ ისეთ ასაკს,ნაოჭები რომ გშვენის,

გაგახსენდება, ერთ დროს როგორ გიკრთოდა მკერდი;

წლები თავისას შვება, და ვერ პოულობ შვებას,

გული “ჩერდება” თითქოს, და წლები თვისას ითხოვს,

გული ბავშვურად ძგერს, გინდა გაჩერდეს დღე, თითქოს ვეღარ ძლებ მეტს;

სახეზე სიბერე ჩნდება, ნაოჭი ნაოჭს ემატება,

სახეს, თითქოს, ეშხიც ეკარგება,

მაგრამ სულ სხვა სილამაზე  ჩნდება;

გადახედავ შენს ცხოვრებას,

წამოგივა ცრემლი ნაზად,

გაიფიქრებ ამას აზრად:

“დავიბადო ნეტავ ახლად…”

გული ბავშვურად ძგერს,

წელს ემატება…წელს,

და ნაოჭიან სახეს, პატივს სცემს, ყველა მეტს….

“რამდენი რამე გავლიე, და დამრჩა კიდევ, რამდენი?!

ეჰ, ნეტავ დრო გაჩერდეს, და მოვასწრო კიდევ მეტი.

გარეგნულად რომ ვბერდებით, გული არა ბერდება,

ჩვენი სიბერე ჩვენ სხეულს და არა გულს ეხება;

ალბათ,როგორც ოდესმე, თავის დროზე ხეც ხმება,

თუმც სიბერე სხეულს და არა გულს ეხება;

 

WASP-2007 წ.

Advertisements

“ზღვა მაინც შემიბრალებს…”

დილის 6 საათზე, ძილგატეხილი თავის ლოგინზე წამომჯდარი ოთახის ერთადერთი “ფორთოჩკიდან” გაჰყურებდა “პანორამასავით აკრულ” ერთ ხედს: მხოლოდ მანქანების და სახლების მწკრივი რომ ჩანდა…უყურებდა ყოველ დილას, რადგან იცოდა რომ მის იქით ზღვა იყო, ზღვა ხან ლურჯი,ხანაც კი ძალიან შავი;
გარეთ ისეთი ქარი იყო კიდევაც გაიფიქრა:კარგია დიდი ფანჯრები არ არის,თორემ შემოლეწავდა მინებს, “შემოვარდებოდა თუთასავით” და “ხელს კი არ შემომხვევდა წელზე”,მიმანარცხებდა კედელს ძლიერად…”ჩვენი სამყარო” ამ ქართან ერთად ისე ჩქარა ტრიალებდა, მზე ღრუბლებში ხან იმალებოდა, ხან გამოჩნდებოდა, ისე იყო თითქოს ოთახში ვიღაც განგებ შუქის ასანთებს ათამაშებდა…
თუმცა ამ ქარბუქში, არეულ ამინდში გაბობოქრებული ზღვის ხმა მასთანაც აღწევდა. გულით უნდოდა იმ წუთას იქ, ნაპირზე მდგარიყო…როგორი დიდი ტალღები იქნებოდა, წარმოდგენაშიც კი შურდა…შურდა იმათიც ვინც მის სიახლოვეს იყო,შურდა იმ ქვების,კენჭების,სილის რომლებიც ნაპირზე ეყარა და “გრილდებოდნენ, იხრჩობოდნენ, გორაობდნენ,ერთმანეთს ეხეთქებოდნენ” როცა თალღა ზედ უვლიდა..მას მანიაკალური შეგრძნებები ჰქონდა ზღვის მიმართ, განსაკუთრებულად უყვარდა, აღელვებული ზღვის ხმაზე მშვიდდებოდა…და ყოველთვის ახსენდებოდა სიტყვები:”ზღვა მაინც შემიბრალებს! ის ხომ თვითონაც დაღლილია და ვერ დაუძინია…”

^^^^^^^^^^^^^^

შენ თავთან მარტო რჩები, იწყებ ფიქრს, არეულ დარეულს, ერთი ფირქი ენაცვლება მეორეს, ერთად კი ათასს ქმნის, თავი გასკდება…გინდა მოუყვე ვინმეს რამე, გული გადაუშალო,უთხრა როგორ გენატრება და გაკლია გვედრით…არავინ არის გარშემო…ასე ხომ გულიც გასკდება…გგონია ყველაფერი ნორმალურად არის და თურმე… გეჩვენება ან შენ თავს აჯერებ რომ ასეა! ცდები ძლიერ, …გინდა ენდო სხვას…ვერც ენდობი…პრობლემა შენს თავშია, შენს ხედვაში? არც ეს იცი, არ გაინტერესებს…უსმენ მუსიკას რომელიც “მოსაწევივით” მოქმედებს შენზე…იჭრები შიგნით, გრძნობ თითოეულ ბგერას, უკან დაბრუნება გიჭირს….რაღაც არსება გკარნახობს დაუშვა გამოუსწორებელი შეცდომა…ხელით მიგათრევს თითქოს,გინდა თვითმკვლელობა, თან არც…ფიქრობ შედეგებზე…დასკვნა ვერ გამოგაქვს…ცივსა და ცხელს შორის ხარ! თითქოს წყალში ხარ ჩაყვინთული, ამოსვლის დროს ვიღაც გიჭერს ფეხში, არ გიშვებს, შენ ბრძოლობ…
აი, ამ წუთას ის რომ აქ იყოს, გეტყოდა: მე აქ ვარ, ნურაფერზე იდარდებ,ამოგიყვანდა ამ “ჭაობიდან” და ჩაგიხუტებდა!….მაგრამ აქ არ არის, შენს გვედრით, ხმელეთზე… შორსაა, ძალიან შორს, არც კი იცი, იქნებ ცივა და ისიც ითხოვს შენსავით შველას,სითბოს? ამ კითხვით ისევ ცოდვაზე ფირქობ, ის ვერ მოდის და შენ მიიჩქარი…თუმცა ჩერდები, გონება გინათდება…..კვლავ ფიქრობ,ის შენს გულშია,მთელ გულში,ის ერთია შენთვის, ის არის ყველაფერი: იმედი, სინათლე,სიცოცხლე და მთელი უკვდავი სიყვარული, ვერავინ წაგართმევს,ის ხომ იქ დარჩება მარად! გაიძახი: “ის ჩემია,მე მიყვარს,მისთვის უნდა ვიცოცხლო”….და მთლიანად ფხიზლდები!

The Jumblies a poem by Edward Lear

They went to sea in a Sieve, they did,
In a Sieve they went to sea:
In spite of all their friends could say,
On a winter’s morn, on a stormy day,
In a Sieve they went to sea!
And when the Sieve turned round and round,
And every one cried, `You’ll all be drowned!’
They called aloud, `Our Sieve ain’t big,
But we don’t care a button! we don’t care a fig!
In a Sieve we’ll go to sea!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

They sailed away in a Sieve, they did,
In a Sieve they sailed so fast,
With only a beautiful pea-green veil
Tied with a riband by way of a sail,
To a small tobacco-pipe mast;
And every one said, who saw them go,
`O won’t they be soon upset, you know!
For the sky is dark, and the voyage is long,
And happen what may, it’s extremely wrong
In a Sieve to sail so fast!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

The water it soon came in, it did,
The water it soon came in;
So to keep them dry, they wrapped their feet
In a pinky paper all folded neat,
And they fastened it down with a pin.
And they passed the night in a crockery-jar,
And each of them said, `How wise we are!
Though the sky be dark, and the voyage be long,
Yet we never can think we were rash or wrong,
While round in our Sieve we spin!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

And all night long they sailed away;
And when the sun went down,
They whistled and warbled a moony song
To the echoing sound of a coppery gong,
In the shade of the mountains brown.
`O Timballo! How happy we are,
When we live in a Sieve and a crockery-jar,
And all night long in the moonlight pale,
We sail away with a pea-green sail,
In the shade of the mountains brown!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

They sailed to the Western Sea, they did,
To a land all covered with trees,
And they bought an Owl, and a useful Cart,
And a pound of Rice, and a Cranberry Tart,
And a hive of silvery Bees.
And they bought a Pig, and some green Jack-daws,
And a lovely Monkey with lollipop paws,
And forty bottles of Ring-Bo-Ree,
And no end of Stilton Cheese.
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

And in twenty years they all came back,
In twenty years or more,
And every one said, `How tall they’ve grown!
For they’ve been to the Lakes, and the Torrible Zone,
And the hills of the Chankly Bore!’
And they drank their health, and gave them a feast
Of dumplings made of beautiful yeast;
And every one said, `If we only live,
We too will go to sea in a Sieve,—
To the hills of the Chankly Bore!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

მიყვარს ეს ლექსი..ქართულად ლამაზი სიტყვებითაა ნათარგმნი,თუმცა არ მომეწონა,იმ მარტივი მიზეზით რომ არასწორადაა ნათარგმნი :დ

წყარო: http://www.love-poems.me.uk/lear_the_jumblies.htm

“მე ლაზი ვარ!”

ეზოში (იზმირში ყოფნის დროს) ხილ-ბოსტნეულის მანქანა ჩამოდგა,ნურჰანმა მთხოვა გავყოლოდი. გამყიდველი 35 წლის, ახალგაზრდა კაცი იყო, მისი შრომისაგან დაძარღვული ხელები და მზისგან გაშავებული კანის ფონზე ცისფერი თვალები არ გამომპარვია…ბევრჯერ მინახავს მანამდეც, მაგრამ ახლა, რატომღაც ჩუმად,დიდხანს დავაკვირდი…ამ დაკვირვებაში ვიყავი,უცბად რომ მომიტრიალდა და მკითხა: “შენ შავი ზღვის მხრიდან ხარ ხომ?” (გამიკვირდა, საიდან მიხვდათქო), ნურჰანმა დამასწრო და უთხრა,რომ საქართველოდან ვიყავი. -კაცმა დააყოლა: “ნახეთ რა თვალები აქვსო”…გამეღიმა. -“მე ლაზი ვარ!” მითხრა მან და უცებ ვიგრძენი რომ გულში რაღაც ჩამაწვა მძიმედ,სისხლი გამეყინა ძარღვებში…გავიფიქრე გონებაში:”ეს ხომ ჩვენი ხალხია,ჩვენი მიწა წყალი,ჩვენი ფესვები”. კიდევაც ვუთხარი ეს ყველაფერი,ისიც დამეთანხმა…სამწუხაროა ის,რომ აღარ გვეკუთვნის არც მიწა,არც წყალი,არც ხალხი…თუმცა ეს ჩვენი წარსულია,მტკივნეული წარსული!

თვალით დანახული

* შებინდებისას ზღვაზე ბობოქარი ტალღები თავისი თეთრი ქაფით, ოკეანეში მოცურავე აიზბერგებს გავდნენ.

*გავყურებდი ზღვას ნაპირიდან….თანდათან ღრუბელი მოაწვა ცას და როცა მზე საერთოდ დაჩრდილა ჰორიზონტზე გამოჩნდა თეთრი შენობები, ღრუბლებიდან “გამოპარული” მზის სხივები დანათებდა და საოცრად ლამაზ სურათს ქმნიდნენ….ალბათ იქითა ნაპირზეც იჯდა ვინმე ჩემსავით და ფიქრობდა აქაურობაზე.

* “რკინის ჯართი” მოაპობდა ტალღებს და თავის თავს ირეკლავდა მღელვარე წყალზე…მოადგა ნაპირს და გადმოუშვეს ღუზა…” დააბეს” თითქოს სადმე “გაიქცეოდა”.

*ჰორიზონტზე გავიხედე, შავი ბუღი იდგა…ისეთი თითქოს ვულკანმა ამოხეთქაო…სიშავე აშკარად ლამაზად ერწყმოდა ცისფერ ცას…თუმცა იქ რა ხდებოდა არ ვიცი.

* ფაშა ლიმანში ვიყავი…ეზოში ბოძზე იმხელა თურქეთის დროშა ეკიდა, ნიავმა რომ დაუბერა, სახეში “სილა გამაწნა” :დ

@@@

” წვიმს გარეთ ძლიერ…
წვეთები ეცემა სახურავს ისე,
შიშისგან ოთახში ბჟუტავს ნათურა;

ეცემა წვეთები დაბზარულ მინებს,

მიგრილებს გარეთ გაყოფილ თითებს;

 

ყოველი წვეთის ხმაური მესმის,

განვიცდი ტანში მე ძლიერ ჟრჟოლვას…

მიყუჩებული გუბენი გარეთ

ათამაშდა და ბორგავს;

 

შემომეპარა მე ჩემს ოთახში

წვეთები წვიმის- სადღაც ბზარიდან

და გაიკვალა გზა უნებურად,

ვერ გამოვედი ჩემი აზრიდან;

 

და დაუშინა უფრო ძლიერად,

გამოიწვია ხმაური მეტად;

 

[წვიმის რიტმული ხმა არღვევდა ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს…]

WASP ..06/05/2009

* L I F E *

This life is the hell of a noise,

But we can get the choice.

Life is a difficult way,

And you can run away!

Life is a strange play,

And it’s our pain.

Sometimes it’s fine,

But we must define,

Something for a new life

And you can stay alive.

If you look in the backward,

You will not take the award!

Sometimes we lose  a balance,

But have a chance of immense.

There is a long distance,

From heaven to hell,

And we can get a choice,

For life with farewell!

W@$P   ….. 2007

The Gadfly

Many years ago, when I read  this book, it made sharp impression on me. Now, “The Gadfly” is one of  my favorite book.

“The Gadfly” is a novel by Ethel Lilian Voynich. Published in 1897 , set in 1840s Italy under the dominance of Austria, a time of tumultuous revolt and uprisings. The story centers on the life of the protagonist, Arthur Burton, as a member of the Youth movement, and his antagonist, Padre Montanelli. A thread of a tragic relationship between Arthur and his love Gemma simultaneouslt runs through the story. It is a story of faith, disillusionment, revolution, romance and heroism.

THEMES

The book is primarily concerned with the culture of revolution and revolutionaries. Arthur, the Gadfly, is an embodiment of the tragic romantic hero, who comes of age and  returns from abandonment to discover his true state in the world and fight against the injustices of the current one. Gemma, his lover, and Padre Montanelli, his Priest, show various forms of love via their tragic relations with the focal character of Arthur: religious, romantic and family. These emotions are compared with  those which Arthur finds and shows as a revolutionary.  The relationship between religious and revolutionary feelings is particulary drawn on. This is made particulary explicit at the climax of the book where sacred descriptions intertwine with reflections on the Gadfly’s fate. It is debatable to what extent an allegorical comparison can be drawn between the Gadfly and Jesus.

BACKGROUND

According to historian Robin Bruce Lockhart, Sidney Reilly–a Russian-born adventurer and secret agent employed by the British Secret Intelligence Service–met Ethel Voynich in London in 1895. Ethel was a significant figure not only on the  late Victorian literary scene but also in Russian emigre circles. Lockhart claims that Reilly and Voynich had a sexual liaison and voyaged to Italy together. During this scenic tarriance, Reilly apparently “bared his soul to his mistress”, and revealed to her the story of his strange youth in Russia. After their brief affair had concluded, Voynich published in 1897 her critically acclaimed novel, The Gadfly, the central character of which, Arthur Burton, was allegedly based on Sidney Reilly’s own early life.

However, Andrew Cook, a noted biographer of  Reilly, disputes Lockhart’s romanticized version of such events to be doubtful and counters instead that Reilly was perhaps informing on Voynich’s radical, pro-emigre activities to William Melville of the Metropolitian Police Special Branch.

{wikipedia}

არ ვიცი როგორი შესავალი გავაკეთო…უბრალოდ გეტყვით რომ მძაფრი სიზმრების ნახვით გამოვირჩევი….ყოველთვის უცნაურ სიზმრებს ვხედავ, ზოგიერთი კარგად მამახსოვრდება, (ერთი და იგივე სიზმარი ბევრჯერ მინახავს), ზოგიერთი კი ისე გაფრინდება გონებიდან, ვითომ არც არაფერი ყოფილა…არადა რაღაც მომენტებს იხსენებ,სულ მის უცანაურობაზე ფიქრობ, ცდილობ აუხსნა შენს თავს თუ რას ნიშნავდა, ან თუ ახდება…ან უბრალოდ რატომ ხედავ ასე ხშირად მსგავი შინაარსის სიზმრებს,რატომ გეღვიძება გაოფლილს,რატომ ხდება როცა წამოხტები უცებ და იტყვი: “რა იყო ეს, რა მოხდა? გარკვევას ცდილობ, მერე კი დაძინებაც გიჭირს….ბევრჯერ მომსვლია ასე,ეს ალბათ ადამიანზეა დამოკიდებული, მის გრძნობებზე, მის სულიერ სამყაროზე….ამბობენ ვისაც ცხოვრება მოწერიგებული აქვს, ის კარგ სიზმრებს ხედავსო…..მაგრამ მეეჭვება დღევანდელ დროში ვინმეს მოწესრიგებული ცხოვრება ჰქონდეს…თუმცა ეს სხვა თემაა;

ამ პოსტის დაწერის მიზეზი კვლავ ჩემი ამოუხსნელი სიზმარია,ვერ ვიტყვი რომ ცუდი იყო…უბრალოდ ვერაფრით გავარკვიე, თუ რას უნდა ნიშნავდეს, შეიძლება არც არაფერს, მაგრამ….

მიჭირს დაწყება, 🙂 კარგით, რაც არის არის……

წარმოიდგინეთ ადგილი შემოდგომის ფერებში, დიდი ჩანჩქერი    

…. ინდიელთა ტომი, თავიანთი ნავებით (რა საოცრებაა) , იქვე  თეთრკანიანები:  2  ქალი(ერთი მე), 4 მამაკაცი და 5 ქერათმიანი  პატარა ბავშვი, რომელთაც თეთრი ფუშფუშა კაბები  აცვიათ (ისე ვწერ, როგორც მართლა ვნახე) ….

მე ბავშვებს ვეთამაშები..ყველა რაღაცით ირთობს თავს..2 კაცი  ინდიელებს ელაპარაკება (რა ენაზე არ ვიცი)…ინდიელთა ბავშვები წყალში ჭყუმპალაობენ, ჟრიამულია,ცოტა ხანში მე და პატარებიც ვბაძავთ მათ….შემდეგ შორს მივყვებით მდინარის ნაპირს….თან ვტკბებით ბუნების სილამაზით….ჩანჩქერის გამაყრუებელ ხმაურს ჩვენი ხმაურიც უერთდება…..

(მაგრამ ეს ყველაფერი ძალიან უცანაურად მეჩვენება) …..გარკვეული დროის შემდეგ,  ვტოვებ  მდინარის ნაპირში მოთამაშე ბავშვებს  და უფროსებისკენ ვინაცვლებ….თუმცა, გზაში რაღაც გაუგებარი გრძნობა მეუფლება და გავრბივარ უკან  პატარებისკენ…..ისინი წელამდე არიან შესულნი წყალში, იცინიან და ვიღაცას უყვირიან : “ნუ იმალები, ამოდი, სად წახვედი? ” მე გაკვირვებული სახით შევცქერი და ვერ გამიგია,თუ რა ხდება….ბავშვებს სახის გამომეტყველება ეცვალებათ ცოტა ხანში, ტირილს იწყებენ….მე წყალში ვხტები უცბად,რადგან გვიან  ვამჩნევ რომ ყველაზე პატარა აღარ არის მათთან….ღრმად ჩავდივარ წყალში, თითქმის ფსკერამდე,ვეძებ თვალებით მის  სხეულს, ისევ ამოვდივარ, და ვყვირი  სახელს…დიდხანს ვეძებ,თუმცა უშედეგოდ….ბავშვები შეშინებულნი დგანან ნაპირთან, ტირიან,არ იციან რა გააკეთონ….მე  გავრბივარ ხალხისკენ,  ვყვირი ხმამაღლა, დახმარებას ვითხოვ….ჩანჩქერთან მისულს კი სულ სხვა სურათი მხვდება, ისეთი რომ ვჩუმდები და გაკვირვებული თვალებით შევსცქერი…ყველა წელამდე წყალშია შესული, მომღიმარი, მშვიდი სახეებით დგანან, ყვავილებით მორთულ კალათებს წყალში უშვებენ,  ხმადაბლა მღერიან ინდიელები, მე განცვიფრებული, დამუნჯებული ვდგავარ, არ ვიცი რა გავაკეთო, ამასობაში მდინარესთან დატოვებული ბავშვები მეხვევიან გარს….თეთრი მტრედებს აფრენენ ცისკენ….ხალხი ტრიალდება ჩემსკენ (ყველაფერი წამებში ხდება) და უცებ ვხედავ, კალათაში მწოლიარე, თეთრ კაბაში გამოწყობილ ბავშვს, რომელსაც ვეძებდი….

სახეზე მზის სხივები დასთამაშებს,ანგელოზს ჰგავს, აი ასეთს (ნახატზე) …მხოლოდ სძინავს…..

მაგრამ აქ ხდება საოცრება, იღვიძებს, მიცინის და ნელ-ნელა ზეცისკენ ადის, შეშინებული უკან ვდგავ ნაბიჯს, სულ მალე ვხედავ მის ქათქათა ფრთებს….გვტოვებს, კვლავ მიიწევს ზევით…მე დამუნჯებული ვდგავარ, ცრემლი  მსდის თვალზე და ვიღიმი, ყველა მე მიყურებს…ანგელოზი კი მეუბნება: ” ნუ ტირი, ყველაფერი კარგად არის და იქნება, ეს ამად არ ღირს, არ ღირს არაფერი შენს ცრემლებად”… სახეზე  ღიმილი მეყინება (ვერ ვხდები თუ რატომ მეუბნება ასე)   ….შევსცქერი,აი, ის საბოლოოდ უჩინარდება მზის სხივებში…..გონს მოვდივარ, თუმცა ვერ ვიაზრებ თუ რა მოხდა ამ წუთებში….მინდა ვკითხო ხალხს, მაგრამ როცა ვტრიალდები უკან, ვხვდები რომ სრულიად მარტო ვარ, ყველა გამქრალა, არავინ ჩემს ირგვლივ…მხოლოდ ჩანჩქერის ხმაური არღვევს იქაურ გამეფებულ სიმშვიდეს;

ვდგავარ წელამდე წყალში და ვცდილობ გავერკვე……..ეს რეალობაა თუ სიზმარი- სიზმარში;