“მივცურავდი შუა ზღვაში,
მივყვებოდი მზის სხვივებს,
შორს მრჩებოდა ნაპირი,
მივაპობდი ტალღებს…. ბევრს;
თითქოს, ვიღაც, შორს სიღრმიდან,
ისე გულით მიხმობდა….
მივყვებოდი მზის სხივებს და თვალთ მიბნელდებოდა…..
მაგრამ ვგრძნობდი მის ხმას ახლოს,
ყურში ჩამჩურჩულებდა….
და მეც მასთან ახლოს…ახლოს, სიახლოვე მინდოდა…

[მივყვებოდი სხივებს და მზეც თითქოს, ჩემი გულისთვის, ჩასვლას არ ჩქარობდა..მაგრამ ხმა გაქრა, აღარ მესმოდა, შემეპარა ტანში ჟრჟოლვა, შუა ზღვაში სისხლი მეყინებოდა, იწყო ნელ-ნელა ცამ დაბნელება,მზეც ჩაესვენა,აჩქარდა ზღვის დინებაც… ]

“და მე ალბათ ფერმიხდილს,მიმატოვა თავს იმედმაც.
არც მზე,არც ხმა,არც დღე, არც სხვა…
არაფერი ჩემს ირგვლივ;
შუა ზღვაში…შორს, სიღრმეში,
გული რომ მიკვდებოდა,
უკვე ძლიერ გაყინული…
მივხვდი… მესიზმრებოდა”

{ესეც ჩემი სიზმარი 🙂  ლექსად ვაქციე}