They sailed away in a Sieve, they did,
In a Sieve they sailed so fast,
With only a beautiful pea-green veil
Tied with a riband by way of a sail,
To a small tobacco-pipe mast;
And every one said, who saw them go,
`O won’t they be soon upset, you know!
For the sky is dark, and the voyage is long,
And happen what may, it’s extremely wrong
In a Sieve to sail so fast!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

The water it soon came in, it did,
The water it soon came in;
So to keep them dry, they wrapped their feet
In a pinky paper all folded neat,
And they fastened it down with a pin.
And they passed the night in a crockery-jar,
And each of them said, `How wise we are!
Though the sky be dark, and the voyage be long,
Yet we never can think we were rash or wrong,
While round in our Sieve we spin!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

And all night long they sailed away;
And when the sun went down,
They whistled and warbled a moony song
To the echoing sound of a coppery gong,
In the shade of the mountains brown.
`O Timballo! How happy we are,
When we live in a Sieve and a crockery-jar,
And all night long in the moonlight pale,
We sail away with a pea-green sail,
In the shade of the mountains brown!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

They sailed to the Western Sea, they did,
To a land all covered with trees,
And they bought an Owl, and a useful Cart,
And a pound of Rice, and a Cranberry Tart,
And a hive of silvery Bees.
And they bought a Pig, and some green Jack-daws,
And a lovely Monkey with lollipop paws,
And forty bottles of Ring-Bo-Ree,
And no end of Stilton Cheese.
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

And in twenty years they all came back,
In twenty years or more,
And every one said, `How tall they’ve grown!
For they’ve been to the Lakes, and the Torrible Zone,
And the hills of the Chankly Bore!’
And they drank their health, and gave them a feast
Of dumplings made of beautiful yeast;
And every one said, `If we only live,
We too will go to sea in a Sieve,—
To the hills of the Chankly Bore!’
Far and few, far and few,
Are the lands where the Jumblies live;
Their heads are green, and their hands are blue,
And they went to sea in a Sieve.

მიყვარს ეს ლექსი..ქართულად ლამაზი სიტყვებითაა ნათარგმნი,თუმცა არ მომეწონა,იმ მარტივი მიზეზით რომ არასწორადაა ნათარგმნი :დ

წყარო: http://www.love-poems.me.uk/lear_the_jumblies.htm

*გავყურებდი ზღვას ნაპირიდან….თანდათან ღრუბელი მოაწვა ცას და როცა მზე საერთოდ დაჩრდილა ჰორიზონტზე გამოჩნდა თეთრი შენობები, ღრუბლებიდან “გამოპარული” მზის სხივები დანათებდა და საოცრად ლამაზ სურათს ქმნიდნენ….ალბათ იქითა ნაპირზეც იჯდა ვინმე ჩემსავით და ფიქრობდა აქაურობაზე.

* “რკინის ჯართი” მოაპობდა ტალღებს და თავის თავს ირეკლავდა მღელვარე წყალზე…მოადგა ნაპირს და გადმოუშვეს ღუზა…” დააბეს” თითქოს სადმე “გაიქცეოდა”.

*ჰორიზონტზე გავიხედე, შავი ბუღი იდგა…ისეთი თითქოს ვულკანმა ამოხეთქაო…სიშავე აშკარად ლამაზად ერწყმოდა ცისფერ ცას…თუმცა იქ რა ხდებოდა არ ვიცი.

* ფაშა ლიმანში ვიყავი…ეზოში ბოძზე იმხელა თურქეთის დროშა ეკიდა, ნიავმა რომ დაუბერა, სახეში “სილა გამაწნა” :დ

ეცემა წვეთები დაბზარულ მინებს,

მიგრილებს გარეთ გაყოფილ თითებს;

ყოველი წვეთის ხმაური მესმის,

განვიცდი ტანში მე ძლიერ ჟრჟოლვას…

მიყუჩებული გუბენი გარეთ

ათამაშდა და ბორგავს;

შემომეპარა მე ჩემს ოთახში

წვეთები წვიმის- სადღაც ბზარიდან

და გაიკვალა გზა უნებურად,

ვერ გამოვედი ჩემი აზრიდან;

და დაუშინა უფრო ძლიერად,

გამოიწვია ხმაური მეტად;

[წვიმის რიტმული ხმა არღვევდა ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს...]

WASP ..06/05/2009

1. საქმეზე ვარ გამოსული
2. მშობლებმა გამომაგდეს სახლიდან “წადი ცოტა გული გადააყოლე”-ეს მიზნით
3. რაიმე განსაკუთრებული შემთხვევაა.

თუ მარტო დამინახეთ და სურათებიდან მიცანით, ნუ შეგეშინდებათ ჩემი სახის გამომეტყველების…რაზეც არ უნდა ვფიქრობდე ასეთი მკაცრი შეხედულება მაქვს, თუ მეგობრებთან ერთად ვარ,მაშინ ვმხიარულობ
ქუჩაში “კენტად” სიარულის დროს თავი დახრილი მაქვს და ჩქარა მივდივარ; ..თუ თქვენ ვერ მიცანით (იმის მიუხედავად რომ არაჩვეულებრივი ფოტო მეხსიერება მაქვს) მე საერთოდ ვერ გიცნობთ “თავდახრილი” მიზეზის გამო;

ვატარებ სათვალეს. ბავშვურ კომპლექსებს რა ვუთხარი,ეხლა არც უნდა მეკეთოს,ალბათ. (მეტკინა ცხვირი კაცო :დ)

თუ მაცვია კლასიკურად, ე.ი. პირველ შემთხვევას აქვს ადგილი, თუ “თავისუფლად” 2 და 3 შემთხვევები მძვინვარებს :დ

მნახავთ სად?…კონკრეტულად არსად…თუმცა ხალხმრავლობა და მზე არ მიყვარს, აი, ასეთ ადგილებს ვესწრაფვი.

ვმგზავრობ საზოგადოებრივი ტრანსპორტით, თუ არ მეჩქარება ფეხით სიარული მირჩევნია.

მოკლედ თუ დიდად მიცანით,შეგიძლიათ გამეცნოთ (თუ უკვე არ გიცნობთ)….იმის მიუხედავად,რომ ზოგ-ზოგიერთები “ყინულის დედოფალას” მეძახიან…..მალე დარწმუნდებით რომ ჩემი გული მთლად “სარკის ნამსხვრევებისაგან” არ შედგება

Kate Alukard-მა დამთაგა უჰჰჰჰჰ, იცით როდის? არ მახსოვს :დ ხოდა ახლა დავწერე მაგრამ ვინ დავთაგო? მმმმმ..ვინ და ახლად განახლებული “ერთი წელი” http://www.1weli.wordpress.com

1. “სიყვარულო ძალსა შენსა”

დიდხანს ვიფიქრე,ვიფიქრე და მივხვდი რომ ფიქრია, ის რაც ალბათ პირველი თუ არა….ნუ მაინც  მიყვარს;   შეიძლება გონებაში იფიქრო არა ერთზე, არამედ 10-ზე ერთად…ერთ ფიქრს შეენაცვლოს მეორე, მეორეს მესამე, მესამეს მეოთხე და ასე აისხას ფიქრთა უსასრულო კრიალოსანი….ფიქრის დროს მე პირადად ვისვენებ,მართალია ეს არ ეხება ყველა შემთხვევას, თუმცა ზოგადად ასეა და არ მიყვარს როცა ფიქრს ვიღაც ან რაღაც მაწყვეტინებს.

2.  [ნი-2]

რადგან მე-2-ე საფეხურს მივადექით, გეტყვით, რომ ციფრი 2 მიყვარს (13-ის შემდეგ)…. ალბათ, იმიტომ რომ, დავიბადეთ 2-ნი, 2 ნოემბერს,ყველაფერი გვქონდა 2-ი (ან არ გვქონდა), მორიელს წყლის 2 ნიშანი აქვს (ალბათ არსებობს რაღაც ), ზოგადად მე2-ე ცდაზე ყოველთვის მიმართლებს (მე2ე იმიტომ რომ,პირველზე ნაკლებად)…მართალია 2 ნოემბერს 2 წლის რომ გავხდი, არ მახსოვს…მაგრამ 2 ნოემბერს, 2-ნი, რომ 22 წლისანი გავხდით, შესანიშნავად მახსოვს;

3.  клевая тачка + სიჩქარე

მანქანები ასე ვთქვათ ჩემი სისუსტეა, განსაკუთრებით სპორტული მანქანები. მანქანის მართვა პირველად, დედამ  მასწავლა “სემსიოტკა” ე.წ. “BMW”-ზე…წარმოიდგინეთ საჭესთან არ ვჩანდი,მაგრამ ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა ჩემთვის….მიყვარდა როცა მივაჭერდი “გაზის პედალს” ფეხს, მერე გადავრთავდი სიჩქარეებს და მანქანა მისრიალებდა (განსაკუთრებით კახეთის გზატკეცილზე )….მერე შევედი ავტო სკოლაში და ისე დავამხეცე “სავეცკი 06″ (სიჩქარეების გადართვის დროს კუნთები დამედო ), რომ მასწავლებელი მიყვიროდა :”ნათი, წითელი ინთება, სვლა შეანელე”.. (ვინ უსმენდა… თუმცა თავად ამუხრუჭებდა ხოლმე),გამოცდაზე კი ყურში ჩამჩურჩულა :”როგორც საუკეთესო მოსწავლე (არ ვაზვიადებ, ასე მითხრა მართლა) პირველი გახვალო,რაზეც დიდი უარი მოვახსენე და სულ ბოლო გავედი ….არა რა, მიყვარს ეს “რკინის ჯართი” …გერმანიაში ავტო გამოფენა რომ გაიმართა, რა თქმა უნდა ვუყურე ტელევიზორს ხამივით და ჟურნალისტის საუბრის მაგივრად ოჯახის წევრებს ჩემი კომენტარები ესმოდათ მხოლოდ….ახლაც იქ ვარ ჩარჩენილი…ჩემ საყვარელ FERRARI-ის და BMW-ს რომ დავადე თვალი ახლაც არ ამიღია,ან როგორ “ავიღო”? ორივე ისე “მიხმობდა” : მოდი ნათია, რახანია გელითო

4. რა მიყვარს? შეიძლება სასაცილოდ ჟღერდეს,მაგრამ  სარეცხის გაფენა მიყვარს ძალიან   აი ,ჩემებურად : ფერი ფერთან,დიდები,პატარები…მოკლედ დახარისხებული ყველაფერი…..და რომ მოვრჩები, აუცილებლად უნდა შევხედო რეზულტატს….:D вот так!

5. ძალიან მიყვარს ფილმების ყურება…თუ დრო მაქვს შემიძლია 5 ფილმს ვუყურო ზედიზედ… მიყვარს დრამა,მისტიკა,დეტექტივი…და მარტო ყურება…თუ ვინმე ზის ჩემთან ერთად,ჩათვალეთ რომ ფილმს ვერ ვუყურებ….

სამწუხაროა რომ მხოლოდ 5-ის უფლება მქონდა….რამდენი რამ დარჩა კიდევ დასაწერი…..დათაგვით კი   “ერთ წელს”  http://www.1weli.wordpress.com  ვთაგავ და იმედია ჩემსავით თითქმის ერთი წლის დაგვიანებით არ დაწერს

But we can get the choice.

Life is a difficult way,

And you can run away!

Life is a strange play,

And it’s our pain.

Sometimes it’s fine,

But we must define,

Something for a new life

And you can stay alive.

If you look in the backward,

You will not take the award!

Sometimes we lose  a balance,

But have a chance of immense.

There is a long distance,

From heaven to hell,

And we can get a choice,

For life with farewell!

W@$P   ….. 2007

“The Gadfly” is a novel by Ethel Lilian Voynich. Published in 1897 , set in 1840s Italy under the dominance of Austria, a time of tumultuous revolt and uprisings. The story centers on the life of the protagonist, Arthur Burton, as a member of the Youth movement, and his antagonist, Padre Montanelli. A thread of a tragic relationship between Arthur and his love Gemma simultaneouslt runs through the story. It is a story of faith, disillusionment, revolution, romance and heroism.

THEMES

The book is primarily concerned with the culture of revolution and revolutionaries. Arthur, the Gadfly, is an embodiment of the tragic romantic hero, who comes of age and  returns from abandonment to discover his true state in the world and fight against the injustices of the current one. Gemma, his lover, and Padre Montanelli, his Priest, show various forms of love via their tragic relations with the focal character of Arthur: religious, romantic and family. These emotions are compared with  those which Arthur finds and shows as a revolutionary.  The relationship between religious and revolutionary feelings is particulary drawn on. This is made particulary explicit at the climax of the book where sacred descriptions intertwine with reflections on the Gadfly’s fate. It is debatable to what extent an allegorical comparison can be drawn between the Gadfly and Jesus.

BACKGROUND

According to historian Robin Bruce Lockhart, Sidney Reilly–a Russian-born adventurer and secret agent employed by the British Secret Intelligence Service–met Ethel Voynich in London in 1895. Ethel was a significant figure not only on the  late Victorian literary scene but also in Russian emigre circles. Lockhart claims that Reilly and Voynich had a sexual liaison and voyaged to Italy together. During this scenic tarriance, Reilly apparently “bared his soul to his mistress”, and revealed to her the story of his strange youth in Russia. After their brief affair had concluded, Voynich published in 1897 her critically acclaimed novel, The Gadfly, the central character of which, Arthur Burton, was allegedly based on Sidney Reilly’s own early life.

However, Andrew Cook, a noted biographer of  Reilly, disputes Lockhart’s romanticized version of such events to be doubtful and counters instead that Reilly was perhaps informing on Voynich’s radical, pro-emigre activities to William Melville of the Metropolitian Police Special Branch.

{wikipedia}

ამ პოსტის დაწერის მიზეზი კვლავ ჩემი ამოუხსნელი სიზმარია,ვერ ვიტყვი რომ ცუდი იყო…უბრალოდ ვერაფრით გავარკვიე, თუ რას უნდა ნიშნავდეს, შეიძლება არც არაფერს, მაგრამ….

მიჭირს დაწყება, კარგით, რაც არის არის……

წარმოიდგინეთ ადგილი შემოდგომის ფერებში, დიდი ჩანჩქერი    

…. ინდიელთა ტომი, თავიანთი ნავებით (რა საოცრებაა) , იქვე  თეთრკანიანები:  2  ქალი(ერთი მე), 4 მამაკაცი და 5 ქერათმიანი  პატარა ბავშვი, რომელთაც თეთრი ფუშფუშა კაბები  აცვიათ (ისე ვწერ, როგორც მართლა ვნახე) ….

მე ბავშვებს ვეთამაშები..ყველა რაღაცით ირთობს თავს..2 კაცი  ინდიელებს ელაპარაკება (რა ენაზე არ ვიცი)…ინდიელთა ბავშვები წყალში ჭყუმპალაობენ, ჟრიამულია,ცოტა ხანში მე და პატარებიც ვბაძავთ მათ….შემდეგ შორს მივყვებით მდინარის ნაპირს….თან ვტკბებით ბუნების სილამაზით….ჩანჩქერის გამაყრუებელ ხმაურს ჩვენი ხმაურიც უერთდება…..

(მაგრამ ეს ყველაფერი ძალიან უცანაურად მეჩვენება) …..გარკვეული დროის შემდეგ,  ვტოვებ  მდინარის ნაპირში მოთამაშე ბავშვებს  და უფროსებისკენ ვინაცვლებ….თუმცა, გზაში რაღაც გაუგებარი გრძნობა მეუფლება და გავრბივარ უკან  პატარებისკენ…..ისინი წელამდე არიან შესულნი წყალში, იცინიან და ვიღაცას უყვირიან : “ნუ იმალები, ამოდი, სად წახვედი? ” მე გაკვირვებული სახით შევცქერი და ვერ გამიგია,თუ რა ხდება….ბავშვებს სახის გამომეტყველება ეცვალებათ ცოტა ხანში, ტირილს იწყებენ….მე წყალში ვხტები უცბად,რადგან გვიან  ვამჩნევ რომ ყველაზე პატარა აღარ არის მათთან….ღრმად ჩავდივარ წყალში, თითქმის ფსკერამდე,ვეძებ თვალებით მის  სხეულს, ისევ ამოვდივარ, და ვყვირი  სახელს…დიდხანს ვეძებ,თუმცა უშედეგოდ….ბავშვები შეშინებულნი დგანან ნაპირთან, ტირიან,არ იციან რა გააკეთონ….მე  გავრბივარ ხალხისკენ,  ვყვირი ხმამაღლა, დახმარებას ვითხოვ….ჩანჩქერთან მისულს კი სულ სხვა სურათი მხვდება, ისეთი რომ ვჩუმდები და გაკვირვებული თვალებით შევსცქერი…ყველა წელამდე წყალშია შესული, მომღიმარი, მშვიდი სახეებით დგანან, ყვავილებით მორთულ კალათებს წყალში უშვებენ,  ხმადაბლა მღერიან ინდიელები, მე განცვიფრებული, დამუნჯებული ვდგავარ, არ ვიცი რა გავაკეთო, ამასობაში მდინარესთან დატოვებული ბავშვები მეხვევიან გარს….თეთრი მტრედებს აფრენენ ცისკენ….ხალხი ტრიალდება ჩემსკენ (ყველაფერი წამებში ხდება) და უცებ ვხედავ, კალათაში მწოლიარე, თეთრ კაბაში გამოწყობილ ბავშვს, რომელსაც ვეძებდი….

სახეზე მზის სხივები დასთამაშებს,ანგელოზს ჰგავს, აი ასეთს (ნახატზე) …მხოლოდ სძინავს…..

მაგრამ აქ ხდება საოცრება, იღვიძებს, მიცინის და ნელ-ნელა ზეცისკენ ადის, შეშინებული უკან ვდგავ ნაბიჯს, სულ მალე ვხედავ მის ქათქათა ფრთებს….გვტოვებს, კვლავ მიიწევს ზევით…მე დამუნჯებული ვდგავარ, ცრემლი  მსდის თვალზე და ვიღიმი, ყველა მე მიყურებს…ანგელოზი კი მეუბნება: ” ნუ ტირი, ყველაფერი კარგად არის და იქნება, ეს ამად არ ღირს, არ ღირს არაფერი შენს ცრემლებად”… სახეზე  ღიმილი მეყინება (ვერ ვხდები თუ რატომ მეუბნება ასე)   ….შევსცქერი,აი, ის საბოლოოდ უჩინარდება მზის სხივებში…..გონს მოვდივარ, თუმცა ვერ ვიაზრებ თუ რა მოხდა ამ წუთებში….მინდა ვკითხო ხალხს, მაგრამ როცა ვტრიალდები უკან, ვხვდები რომ სრულიად მარტო ვარ, ყველა გამქრალა, არავინ ჩემს ირგვლივ…მხოლოდ ჩანჩქერის ხმაური არღვევს იქაურ გამეფებულ სიმშვიდეს;

ვდგავარ წელამდე წყალში და ვცდილობ გავერკვე……..ეს რეალობაა თუ სიზმარი- სიზმარში;